من خیلی ساده فکر می کنم. این روزها آرامش را آرام آرام تمرین می کنم. این روزها دلم برای معلم کلاس اول مان خیلی تنگ شده است، چقدر او آب آب را با آب و تاب یاد می داد به ما، ساده و بی ریا. چقدر حوصله داشت برای یاد دادن یک آب آب بی ارزش، چقدر به قوس کلاه آ با کلاه گیر می داد، او حرف های ساده را بی آلایش و با آرامش درس می داد. من این روزها دارم از آن روزها تقلید می کنم.

من این روزها به همه چیز ساده فکر می کنم، ساده به همه چیز فکر می کنم. وقتی کسی مرا می بیند که توی افکار خیلی ساده ام گم شده ام بیدارم می کند، یکی می زند پس کله ام و یا مثل بعضی با فرهنگ ها دستش را چند بار از جلو چشمانم عبور می دهد و می پرسد به چه فکر می کنی؟ من لبخند می زنم، به دو چیز لبخند می زنم: اول به افکار شیرینم و بعد به بی ارزش بودنشان برای دیگران، سری تکان می دهم لبخند می زنم و می گویم هیچی. هیچی یعنی من دارم فکرهای ساده می کنم یا که نه، یا شاید یعنی افکار من به تو هیچ ربطی ندارد و شاید یعنی شما آدم ها را چه به افکار ساده من، افکار ساده من برای افکار پییچیده شما هیچ ارزشی ندارد، نگاه ما خیلی با هم فرق می کند.

من ساده فکر می کنم، من به همه چیز فکر می کنم، من حتی به علت وجودی علف هرز هم فکر می کنم، می پرسم یعنی علف هرز واقعا هرز است؟ و بعد شک می کنم، به خدا شک می کنم که می گوید هیچ چیز را بی دلیل نیافریده است. بعد از کمی درنگ یکی می زنم پس کله خودم و دلیل پیدا می کنم و بعد از یافتن دلیلم تازه به این فکر می کنم که لابد خدا بهتر می داند که چه می کند، اصلا می گویم خدا که به علف هرز، علف هرز نمی گوید، به خودم می گویم شاید علف هرز پیش خدا نام پر مسمایی دارد، شاید در ادبیات خدا هرز بودن بی معناست و هرز دیدن مرز ما آدم ها با خداست. شاید علف هرز علف مرز است، مرز بین ما آدم ها با خداست و بعد به فکر ساده ام افتخار می کنم.

من آن لحظات را هیچ گاه با بحث های داغ انتخابات مجلس فلانمین دوره فلان فلان شده عوض نمی کنم، من رأیم را آن وقت ها به نشانه اعتراض به آدم ها پاره می کنم. من آن وقت ها به شیرینی علف هرز رأی می دهم. من به کوچک بودنم در برابر خدای خودم افتخار می کنم. من ساده فکر می کنم. اتقوا...
اصل نوشته: چهارشنبه 18 آبان 1390 ساعت 03:00 بامداد

من مدتی است که حرف ساده زدن یادم رفته است. حرف ساده زدن برای آدم ها شاید عبارت نامفهومی باشد اما برای من حرف ساده زدن مثل همین زندگی می ماند. حرف ساده زدن همین عشق است.

مثلا توی سفری که هیچ بوی عیدی نمیداد، پسری توانست مخ دختری را بزند که ماتیک روی لب هایش شاید به این راحتی پاک شدنی نبود. برادرم یواشکی خیلی آرام در گوشم خواند که آن پسرک یک کولی به تمام معناست و برای اثبات حرف هایش پیراهن پسرک را نشانم داد. خودش را نمی دانم، اما برادرم راست می گفت، آن پیرهن روزی مال کولی ها بود، و برادرم که خبر از بچه های امروزی و مد و این حرف ها نداشت.

پسرک موهایش را یک جوری شانه کرده بود، یا مثلا از پشت شلوارش خط آنجایش پیدا بود، او لابد شلوارش را کلی گران خریده بود. شلوار جینش مثل ماتیک روی لب های دخترک می ماند. هردوی شان خیلی توی چشم می زدند، انگار که تو از آنها پرسیده ای چه کاره اند و بعد آنها ساعت ها و شاید روزها برای تو از کارشان گفته اند. نمی دانی دخترک قصه ی ما چه دست و پایی میزد تا که شاید لحظه ای مادرش او را گم کند و او بتواند لحظه ای راهش را کج کند. گوشه ای از زندگی شاید همین راه کج کردن ها باشد.

و من راه می روم، به این فکر میکنم که شاید روزی روزگاری دختری باوقار از اینجا رد شده باشد. به دنبال قدم هایش می گشتم تا که شاید بویی، جای پایی، تا که شاید قلب شکسته ای، چشم هایی، چشم هایی که فقط من می فهممش اینجا  قدم گذاشته باشد، دیده باشد. من توی فضا به دنبال نگاهش می گشتم، من همیشه هرجا سیصد و شصت درجه به دور خودم می چرخم تا که شاید لحظه ای، نگاه من جاپای نگاه او بگذارد.

تا رسیدم به پرنده ای. چشم های پرنده برایم آشنا می آمد. و او اما، ولش کن اما... همین. اما او هیچی و این یعنی زندگی باز همین جوری است.

پرنده روی چوبی نشست و صد و هشتاد درجه چرخید، نگاهش را از من دزدید، به در و دیوار و پنجره و هر چیز خیره شد الا من. و اما من صبوری کردم. آنقدر ماندم تا از بودنم خسته شد. رویش را برگرداند و برایم ترانه ای سر داد. آنقدر زیبا که دیوانه ترش شدم. نبودی ببینی چه می کرد با چشم های من. دیوانه و دیوانه تر شدم. دوری حالا برایم ناممکن تر شده بود.  اما او خیلی زود رویش را دوباره برگرداند و رفت. شاید او برای همیشه رفت.

نمی دانم چرا من مثل زنگ تفریح آدم ها می مانم. می آیند و می روند و بعد وقتی خیلی بی تاب شده ام دوباره می آیند و تا دیوانه می شوم دوباره می روند.

من بی تو مثل تو بی چشم هایت می مانم. چشم هایم را بازمی گردانی به من؟

به اینجا می گویند باغ پرندگان. بوشهر یکشنبه 11فروردین ماه 1392 ساعت 22:21 دقیقه

من گیج و مات و مبهوت دارم به ساعت خانه مان نگاه می کنم، ساعت خانه ی ما هم کمی تا قسمتی گیج شده است. خوب کار می کند، وظیفه اش را خیلی خوب انجام داده است، چرخیده است، ثانیه ها را شمرده است و همیشه بیدارمان کرده است اما حالا از زمان، از دنیا یک ساعت عقب مانده است. ساعت خانه ی ما تا بیدار شدن پدرم خیلی عذاب خواهد کشید.

من این یک ساعت ها را خیلی تجربه کرده ام، یک ساعت هایی که گاهی وقت ها زندگی را از من گرفته و بعضی وقت ها هم مرا از زندگی. من همیشه به وظیفه ام در قبال خودم، در قبال بعضی ها خیلی خوب عمل کرده ام. هرچه بوده را، هرچه قلبم نشان داده را نشانه رفته ام. در اوج ضعیف بودنم، خیلی سخت خیلی ساده زندگی کرده ام، خیلی ساده به دور خودم چرخیده ام اما مرا بعضی ها به کناری نهاده اند.

مثلا یکی شان به من گفته است تو خیلی خوبی، تو خیلی خوب کارت را، وظیفه ات را در قبال خودت، در قبال من انجام داده ای، این برای من خیلی ارزش دارد، اما اصلا به من چه که تو چه کرده ای، به من چه که تو وظیفه ات چه بوده است و بعد چه کرده ای.

بیچاره راست هم می گوید. به او چه که قلب من لحظه ای برای همیشه تپیده است، به او چه که هوای بودنش، هوای خواستنش درون من دمیده است. راست هم می گوید، او مسئول انتخاب شدن نیست، او هم مثل من مسئول انتخاب کردنش شده است، آخرش شاید این باشد که مثلا دوست دارد اشتباه کند. دوست دارد دیگر، زندگی او زندگی اوست و به من هیچ ربطی ندارد.

آسمان، دیروز خیلی غرید، دلش گرفته بود. ابر، هوای باریدن داشت، رعدی زد و زمین را لرزاند، برقی زد و همه را از خواب بیدار کرد، اما خدا به او اذن باریدن نداد. ابر نبارید، گریه نکرد و رفت خانه شان، کاش من صاحب بودن تو می شدم.

اصل نوشته: جمعه دو فروردین ماه 1392 ساعت 02:08 دقیقه بامداد

از شهرری تا لندن، از لندن تا شهرری!

این داستان صرفاً زاییده‏ی تخیل نویسنده است و نگاهی است آزاد به یکی از وقایع مهم سال 91 از منظر داستانی.

رجانیوز: اتفاق عجیبی بود. همه توی اتاق سیامک دور هم نشسته بودن. تا اون روز خیلی پیش نیومده بود یا حداقل من ندیده بودم که بچه‌های کمپ این جوری دور هم جمع بشن و بگن و بخندن. آخه اینجا ایرانی‌ها خیلی دوست ندارن که با هم بپرن. شاید اونا هم همون احساسی رو دارن که من وقت قبولی توی دانشگاه آزاد واحد کاشان داشتم. احساسی که تا یه مدت طولانی باعث می‌شد تا من با هیچ‌کدوم از هم‌دانشگاهی‌ام نتونم گرم بگیرم. آخه می‌دونستم اولین دیالوگ دو تا دانشجو به محض گرم گرفتن و شروع دوستی با هم اینه که «اهل کجایی؟» و مصیبت تازه از جایی شروع می‌شد که می‌گفتی تهران و اون می‌پرسید: «کدوم محله؟» و حالا من باید می‌گفتم: «شهرری.» اونم پیش بچه‌ تهرانی‌های دانشگاه آزادی که پایین‌تر از جمهوری رو به عمرشون ندیده بودن.

من دارم روی زمان، بر روی زمانی که حالا وارد سال دیگری شده است قلم می زنم و آرامش دهنده ی قلب من و تدبیر کننده ی شب و روز من و تحویل دهنده و گیرنده ی حال من دارد از آن بالا، از این پایین، از همه جا دارد مرا نگاه می کند.

خدایی که همه مان یک کمی، ذره ای مثل او هستیم و او اما شبیه هیچ کداممان نیست. او دارد از آن بالا زمان می خرد برای ما، او دارد آخرتش را و عاقبت ما را هر روز عقب می اندازد تا شاید سنگی بخورد به کله مان تا کمی از سختی صبوری اش بکاهد، تا شاید توی یک لحظه ای یکی از ما دلش تنگ شود برای خودش، برای خدا. تا شاید غرورِ خدا بودنمان یک جایی یک کمی کوچکی مان را و بزرگی اش را باور کند. غرورمان  را، بادی که خیلی الکی توی غبغب مان افتاده را یک جایی خالی کند، اصلا خدا سنگ های توی راهمان را برای همین لحظه ها، برای همین یک لحظه ها آفریده است. من باور دارم که خدا خیلی رحیم تر از این مهربانی است که ما بر زبان می آوریم.

من دارم از زمان حرف می زنم، زمانی که هیچ گاه متوقف نمی شود و هیچ گاه به گذشته برنگشته است. نمونه اش همین دو سال پیش و بعد یک سال پیش و بعد حالا توی مثلا همین سال جدید، از بد تا خیلی خوب و بعد تا قسمتی خوب. از نیستی تا مستی و بعد تا هستی و من همه اش را بو کشیده ام و بعد چشیده ام و بعضی وقت ها خیلی مهربان و بعضی وقت ها خیلی تلخ و بعضی وقت ها هم خیلی مثل زندگی، با گوش هایم صدایش را شنیده ام.

سالی که گذشت، برای من نوید دهنده ی خیلی چیزها بود. صدای امید بعضی وقت ها گوشم را کر می کرد و بعضی وقت ها نا امیدی چشم هایم را تر می کرد و این بوی زندگی می دهد برای من، این خیلی بهتر از یکنواختی اشک های من توی روزهایی نه چندان دور است. این همین زندگی است، زندگی همین جوری است.

و من دارم بعضی چیزها را بهتر می فهمم، بهتر درک می کنم، من صدای بعضی چیزها را واضح تر می شنوم. بگذار امروز این صداها یک راز بماند بین من و خدا، نمی خواهم همین اول راهی دلم را خوش کنم به حرف. می خواهم آنقدر نزدیکش شوم تا صدایش را همه بشنوند.

خیلی وقت است طعم سالی که نکوست را نچشیده ام اما خداوند را هرچه تلخ تر می شود بیشتر می خواهمش.

چهارشنبه 30 اسفند 1391 ساعت 17:04 دقیقه

تکنوکرات ها با "عقلانیت محافظه کارانه" در برابر "عقلانیت انقلابی" می خواهند انقلاب را منحرف کنند/ حضور هر یک از شما در انتخابات، امتداد "گفتمان سوم تیر" و باعث امید مردم انقلابی است

این روزها دعوت نخبگان و دانشجویان دانشگاه های سراسر کشور از چهره های گفتمانی برای حضور در انتخابات ریاست جمهوری تبدیل به یک موج فراگیر شده است و در آخرین مورد جمعی از دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاه صنعتی شریف با نامه ای سرگشاده خطاب به دکتر سعید جلیلی و  دکتر کامران باقری لنکرانی، از آنها خواستند تا در این عرصه خطیر حضور داشته باشند.

به گزارش رجانیوز، در حالی که روزانه اخبار متعددی از کاندیداتوری چهره های مختلف سیاسی منتشر می شود و در این میان احزاب و ائتلاف های متعدد  به کمک پروپاگاندای رسانه های مختلف اعلام موجودیت می کنند، دبیر شورای عالی امنیت ملی به همراه وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دولت نهم بیش از دیگران مورد توجه نخبگان جوان و انقلابی قرار گرفته اند بگونه ای که طی روزهای گذشته دانشجویان دانشگاه های تهران،‌ علم و صنعت و شهيد چمران اهواز، شیراز و در آخرین مورد نیز صنعتی شریف، طی نامه های جداگانه ای از نامبردگان خواسته اند تا یکی نفر آنها در انتخابات 92 حضور داشته باشد.

دانشجویان دانشگاه شریف در بخشی از این نامه  تصریح کرده اند:

"شرایط حساس منطقه و بیداری اسلامی که به برکت انقلاب اسلامی ایران به جریان در آمده و چشم امیدی که سایر مستضعفان و آزادی خواهان عالم به جمهوری اسلامی ایران دوخته اند  نیز ضرورت امتداد جریان انقلابی و استکبار ستیزانه ی سوم تیر را بیش از پیش نشان می دهد."

در ادامه متن کامل و اسامي امضا كنندگان این نامه را كه نسخه‌اي از آن در اختيار رجانيوز قرار گرفته است، می‌خوانید:

تو ابتدا آسمان ها و زمین را آفریده ای، آسمان را آبی و زمین را خاکی آفریده ای، و بعد آب و بعد باران آفریده ای، آب آفریده ای، باریده ای، بزرگش کرده ای و بعد دریا آفریده ای، تو برای آسمان دریا آفریده ای تا هر روز خودش را و جلوه ای از تو را در آیینه ی دریا ببیند. و بعد خورشید آفریده ای، بر زمین تابیده ای و بعد به زمان رسیده ای، زمان آفریده ای، آفتاب را به حرکت در آورده ای، با آفتاب سیاهی شب را به سپیدی صبح تبدیل کرده ای و زمین را با قدرتت جلایی طلایی رنگ داده ای و آن را این گونه آراسته ای.

و بعد برای شب های تنهایی آسمان ماه آفریده ای، ستاره آفریده ای، آسمان را رنگارنگ کرده ای و این گونه محبتت را نثارش کرده ای و بعد به ماه و ستاره ها نور تابانده ای، خورشید را فاعل و ماه و ستاره ها را مفعول کرده ای، یک طرف آفتاب را رو به زمین و سمت دیگرش را به آسمان تابانده ای، و بعد برای اینکه زمین به زیبایی آسمان حسودی اش نشود خاک نرم را سرد کرده ای، سنگ کرده ای و این گونه بر زمین منت نهاده ای، آن را آراسته ای.

و بعد برای تکراری نشدن زمین از بی رنگی، رنگ آفریده ای.  سنگ ها را به سی و چهار رنگ در آورده ای و توی محدودیت زمین نامحدودشان کرده ای، آنها را همه جای زمین پراکنده ای، و بعد به آن ها قدرت تکثیر بخشیده ای، آنها را از رحم گرم زمین خارج کرده ای و این گونه خالق خلقتی دیگر شده ای.

و بعد برای اینکه به آنها حس بی ثمری دست ندهد، ثمرشان داده ای، سبزی شان را با همه رنگ ها در هم آمیخته ای، آن ها را آراسته ای و گل آفریده ای، زیبایی آفریده ای، به بوی خوش گل ها منت نهاده ای و به مزه ی تلخ شان شیرینی میوه ها را چشانده ای.

و بعد دوباره به سراغ دریا رفته ای، به دریا جان داده ای، روح داده ای، توی یک چشم به هم زدن درخت داده ای سنگ داده ای، گل داده ای، انعکاس زیبایی هایت را به او هدیه داده ای و در پایان به او میوه داده ای، ماهی داده ای، به دریا ثمر داده ای، زندگی داده ای، او را مادر ماهی ها کرده ای و او را شب و روز عابد و دیوانه ی خودت کرده ای.

و اما تو برای دریا ماندن دریا و زمین ماندن زمین و آسمان ماندن آسمان و همه چیز ماندن همه چیز آنها را محدود کرده ای. زمین را لغزانده ای، پوسته اش را گاهی وقت ها لرزانده ای و بعد به سراغ درختان رفته ای، پاییز آفریده ای، گاهی وقت ها بی روحشان کرده ای، بعضی هایشان را زود به پایان رسانده ای و بعضی ها را هر سال یک بار خشکانده و دوباره به آنها جان داده ای.

و بعد به سراغ دریا رفته ای. در آب آرام دمیده ای، به آن موج داده ای و زندگی اش را نا آرام کرده ای و هر روز محدود ترش کرده ای، تکه ای را از آن گرفته و به خشکی داده ای، دریا را خشکانده ای، باران را محدود کرده ای و بعد به سراغ خورشید و ماه و ستاره ها رفته ای، زمان و مکان را برایشان محدود کرده ای، یک جایی را شب و جایی دیگر را روز آفریده ای، زمین را گرد کرده ای و ساعت دیده شدنشان را، فرمانروایی شان را به شب و روز محدود کرده ای، آنها را فانی کرده ای.

باد آفریده ای، او را در آسمان ها و زمین وزیده ای، آن را گاهی وقت ها رام و گاهی نا آرام کرده ای، به او فرمان دمیدن در آسمان ها و زمین و دریا داده ای و آفرینش را از بزرگی ات آگاه کرده ای. و بعد بهشت و جهنم آفریده ای، زشتی ها و زیبایی ها را از هم جدا کرده ای.

و بعد در انتها و امتداد همه ی بودن ها و نابودن ها انسان آفریده ای و همه ی بزرگی ات را یکجا به او تابانده ای، عقل داده ای و قلب داده ای و بعد فرشته ای را به بهانه امتحان سخت انسان شیطان کرده ای، و شیطان را مثل فرشته ها همراه انسان کرده ای، به انسان غریزه داده ای، عقلش را نامحدود و باز با غریزه محدودش کرده ای و بعد برای بی ثمر نبودنش به او فرزند داده ای و کام جویی هایش را وسیله ی دادن فرزند کرده ای.

و بعد عشق آفریده ای و همه زیبایی هایت را در آن به تصویر کشیده ای، شیرینی و تلخی و بعد تنهایی آفریده ای و بعد در پایان خودت با تنهایی همراه شده ای، تنهایی را تنها نگذاشته ای، تو از رگ گردن به تنهایی نزدیک تر شده ای و بعد مرگ آفریده ای، زشتی ها را همراه شیطان به دوزخ و تنهایی را با خودت به بهشت برده ای و بعد تنهایی را عاشق خودت کرده ای.

حکومت دینی، حکومت "بندگان" است نه "آقایان"/ امام حسين(ع) چرتکه‌اندازان سودمحور را بی‌آبروی تاریخ و شرع‌فروشان مقدّس‌نما را هرزه‌ی کوی و برزن كرد

گروه معارف: "حسین(عليه‎السلام)؛ عقل عاشق و عشق عاقل" عنوان گفتاري است در معرفت‌شناسی حسینی كه توسط استاد حسن رحيم‌پور ازغدي ايراد شده است.

به گزارش رجانيوز، اين گفتار كه استاد رحیم‌پور در اسفندماه سال 1383 به پاسداشت نهضت عاشورا، در تالار ابن‌سینای مشهد ایراد شده است توسط موسسه طرحی برای فردا برای نخستین بار با 26 سو تيتر منتشر شد كه متن كامل آن در ادامه آمده است.

می خواهم از دیدنی ها و شاید نادیدنی های کربلا بگویم در ظهر عاشورا، از غلتیده شدن در خون، از ماندن، از نهراسیدن و از شدن بگویم.

آن سوی میدان هلهله از نادانی می بینم، چه دلم برای بیداری تنگ شده اما آنجا خواب را هم نمی بینم. کمی این طرف تر چند خیمه می بینم، صدای خاموشی یک زن را، فریادهای ناتمام یک سر بی تن را و صدای خدا را می بینم، هفتاد و دو مرد می بینم که گیر افتاده اند در زندان آزادی، زندانی رهاتر از رهایی، از جنس پاک کودکی شش ماهه، زندانی می بینم از جنس بهشت و وداعی تلخ و عبای یادگاری زنی از زنان بهشت، و یادگاری از حوض کوثر می بینم. کنار فرمانده ی سپاه، جوانی بلند بالا می بینم، زیبا مثل محمد، جوانمرد مثل علی و اما عبوس و فاضل مثل خودش، من در چشمان او وفاداری می بینم، آزادمردی را مرور می کنم، یک به یک می شمارم و همه را در نگاه او می بینم، کودکی شش ماهه که می گوید ای شمشیرها مرا دریابید حتی اگر پاره کنید گلویم را و نگاه منتظر یک زن آزاد مرد را، او منتظر است برادرش برود به بهشت تا وظیفه ی او هم شروع بشود، که آزاد مردی اش را جاودانه کند در اعصار و بماند در تاریخ برای همیشه، من نماز را زیر دست کینه می بینم، نماز را آن سوی شمشیرها می بینم، من نماز را در تعقیب و گریز یک تیر می بینم. اما هرچه نگاه می کنم آب نمی بینم، هرچه فریاد کودکی شش ماهه را می شنوم آب نمی بینم، مهریه ی دختر پیامبر را در میدان کارزار فرزندش نمی بینم، و باز می روم تا آن سوی میدان و نگاهم را وسیع می کنم تا ناحق را هم ببینم، تا شمشیرهای خودفروخته را نظاره کنم که فرو می رود در بهشت زمین، من فروختن انسانیت را به قطعه زمینی در جهنم می بینم، اینجا مدینه اش فاضله نیست دیگر، اینجا مدینه اش آتش است و اگر کل یوم عاشورا و کل عرض کربلا ای شمشیرها مرا دریابید، مرا دریابید اگر مقصدم بهشت است و خدا شور بهشت را بجای سوز شمشیر فرو می کند در قلبم، ای شمشیرها مرا و بدنم را دریابید اگر من شده ام حامی فرزند پیغمبر، مرا بکشید اگر من هستم فی سبیل الله.

کاش بشود مرا بجای زجه های آن کودک شش ماهه خفه کنید، کاش بشود مرا هم محشور کنید با فرزند با وفای علی، می گویند فاطمه وصیت کرده بود علی بعد از او دوباره ازدواج کند، فاطمه می دانست کربلا ابوالفضل می خواهد، عباس وصیت فاطمه بود در کربلا و فاطمه عبای حسین بود در نینوا و شهادت آب بود آنجا، آبی تلخ تر از تلخی نبودن برای ما و شیرین تر از عسل برای حسین.